Á annan jóladag leigðum við okkur bíl og bílstjóra og ókum á suðurodda landsins. Þá förum við úr héraðinu Kerala og yfir til Tamil Nadu. Það hérað er álíka stórt og Ísland og teygir sig frá suðuroddanum til norðurs meðfram austurströnd Indlands. Þar búa 70 miljónir manns. Við lögðum af stað kl. 9.30 og vorum komin aftur til baka kl. 20.00. Kílómetrarnir eru hinsvegar aðeins sextíu. Við ökum eiginlega í stöðugri mannmergð og bílamergð. Stræti sem liggja í gegnum staði sem eru með búðir og verkstæði á báðar hendur. Fólk á gangi og urmull af mótórhjólum skjótast til og frá. Óteljandi krossgötur þar sem fólk situr við iðju sína og bílarnir reyna að taka hægri beygju í vinstri umferð.

Ferðin var fín og við náðum takmarki okkar að sjá suðuroddann. Við lögðum ekki í ferð út í eyjarnar fyrir utan því lengri biðröð eftir ferjunni höfðum við aldrei séð. Hún teygði sig þrjár götulengdir til baka frá höfninni. Sumar búðirnar voru hinsvegar mjög freistandi með endalausa hangandi óróa úr stórum og litlum kuðungum og skeljum.

Á leiðinni til baka ók bílstjórinn okkur á indverskan skyndibitastað. En við kunnum ekki allar óskráðu reglurnar sem giltu þar og tungumálið á skiltunum skildum við ekki. Eftir smá hik leiddi starfsmaður okkur í hliðarherbergi og þjónaði okkur þar. Hann byrjaði á því að kveikja öll ljós og síðan á viftunum. Eftir stutta og snarpa samræðu við þjóninn færði hann okkur chapati sem er flatbrauð og wadai sem eru djúpsteiktar hringlaga kökur úr kartöfludeigi. Með þessu fylgdi himnesk kókossósa, raita sem er jógúrtsósa og curd sem er ystingur.