Jóladagsmorgunn í Kovalam. Vöknuðum snemma eins og aðra daga. Slökktum á loftkælingunni í nótt. Kveiktum á loftviftunni. Úti á verönd er þægilegur hiti. Sólin ekki komin fyllilega á loft. Skýjað en ekki rakt. Fötin liggja þægilega að líkamanum. Engin þvöl eða sveitt líðan. Hér göngum við um berfætt eða í töflum. Stuttbuxum eða náttbuxum í bol eða þunnri skyrtu.
Við dveljum á gistiheimili sem liggur í þröngri og brattri brekku að klettótri ströndinni. Hús við hús. Bíll við bíl. Þvottur á þökum. Kókospálmatré í görðum. Blómapottar á veröndum. Bílflaut og köll í fólki. Bakgarðar fullir af gróðri og sumir blandaðir rusli. Mjóir og stundum örmjóir stígar á milli húsanna með háum hlöðnum og grónum veggjum. Á einni göngu okkar í myrkri upplýstu af einni ljósapera gengum við fram á iðandi svartan snák. Hann var jafn hræddur við okkur og við hann. Við köllum svona stíga einu nafni Drakúlastræti.
Aðfangadagskvöld var ánægjulegt og öðruvísi. Matardiskarnir voru bananalauf og maturinn af allt öðru tagi en við erum vön heima. Grillaður túnfiskur og túnfiskur í karrýsósu þar sem uppistaðan var kókosmjólk og tamarind. Krydd sem ég hef lítið notað. Þá voru borin á borð suður-indversk hrísgrjón og grænt dal sem er linsubaunaréttur. Sterkir grænmetisréttir fylgdu með í litlum skömmtum. Annar var grænn en hinn ljósbrúnn. Férskir og sólmiklir tómatar ásamt gúrkum og gulrótum í saltlegi fylgdu með. Á eftir þessu var borðað ferskt ávaxtasalat og litlir pakkar opnaðir.