Indlandsferð

Allt hefur sinn tíma og við öllu má búast. Þessir frasar fá merkingu á Indlandi. Við höfðum fyrir löngu planað að fljúga frá höfuðstað Kerala Thirumvananthapuram sem í daglegu tali er nefnd Trivandrum þann 29. desember kl. 16.00 að staðartíma sem þýðir 9.30 að íslenskum tíma. Svo fréttum við það að indverska stjórnarandstaðan hafði skipulagt verkfall þennan sama dag frá kl. 6.00 til 18.00 og af þeim ástæðum þurftum við að fara út á flugvöll í síðasta lagi kl. 5.00 um nóttina. Og þar biðu okkar engin sérstök þægindi.

Við reyndum að leigja gistirými við flugvöllinn en það gekk ekki. Það sama var í gildi og fyrir 2009 árum þegar María og Jósef beiddust gistingar. Að endingu neyddumst við til þess að fara beint á flugvöllinn og bíða þar utandyra því Indverjar hleypa ekki innanlandsfarþegum í flugstöðvarnar nema rétt fyrir brottför. Við fundum okkur skot og komum farangrinum fyrir. Settumst í biðstellingar og reyndum að hvíla okkur. Fundum fljótlega að heill herskari af moskítóflugum var þarna líka. Alda fékk alveg sérstaka meðferð í það sinnið. Kláðinn af bitum þessara flugna getur verið óbærilegur.

Þegar við loksins komumst inn í þessa litlu og sætu flugstöð gekk allt vel fyrir sig og fljótlega vorum við komin í loftið til Bangalore. Þar beið okkar nútímaleg og stór flugstöð með öllum þægindum. Fljótlega var haldið áfram til Kalkútta með stærri flugvél og tók sú ferð tvo og hálfan tíma. Lent kl. 23.00 að staðartíma og og eftir samningaviðræður og klukkutíma bílferð komust við um miðnætti á Fairlawn hótelið við Sudder street sem er best geymda leyndarmál bengalskrar hótelmenningar.

Nú sitjum við á Astor hótel við Shakespeare Sarani þar sem við héldum upp á áramótin með höttum og knallettum og ótrúlegri götumenningu þar sem bílar þjappa sér enn betur en ástfangin pör. Allir þeyta bílhornin og sumir troða sér sér út um gluggana og dilla sér í takt við götumúsíkina. Maður kemur til mín og segir: Happy new year. Where are you from? Eftir miðnætti opnuðum við kampavínsflösku sem Gulla í Hannyrðabúðinni kom með frá Íslandi. Loksins gátum við tæmt árið og þessa flösku sem hafði ferðast með okkur alla þessa leið. Allt hefur að sjálfsögðu sinn tíma og við öllu má búast af Gullu í Hannyrðabúðinni.

Jón

Erum i godu yfirlaeti i borginni mikilvaegu og storkostlegu. Vonandi verdur adstada bradum til ad senda almennilegar frettir og myndir en aevintyrin elta okkur alla daga…

Alda

Á annan jóladag leigðum við okkur bíl og bílstjóra og ókum á suðurodda landsins. Þá förum við úr héraðinu Kerala og yfir til Tamil Nadu. Það hérað er álíka stórt og Ísland og teygir sig frá suðuroddanum til norðurs meðfram austurströnd Indlands. Þar búa 70 miljónir manns. Við lögðum af stað kl. 9.30 og vorum komin aftur til baka kl. 20.00. Kílómetrarnir eru hinsvegar aðeins sextíu. Við ökum eiginlega í stöðugri mannmergð og bílamergð. Stræti sem liggja í gegnum staði sem eru með búðir og verkstæði á báðar hendur. Fólk á gangi og urmull af mótórhjólum skjótast til og frá. Óteljandi krossgötur þar sem fólk situr við iðju sína og bílarnir reyna að taka hægri beygju í vinstri umferð.

Ferðin var fín og við náðum takmarki okkar að sjá suðuroddann. Við lögðum ekki í ferð út í eyjarnar fyrir utan því lengri biðröð eftir ferjunni höfðum við aldrei séð. Hún teygði sig þrjár götulengdir til baka frá höfninni. Sumar búðirnar voru hinsvegar mjög freistandi með endalausa hangandi óróa úr stórum og litlum kuðungum og skeljum.

Á leiðinni til baka ók bílstjórinn okkur á indverskan skyndibitastað. En við kunnum ekki allar óskráðu reglurnar sem giltu þar og tungumálið á skiltunum skildum við ekki. Eftir smá hik leiddi starfsmaður okkur í hliðarherbergi og þjónaði okkur þar. Hann byrjaði á því að kveikja öll ljós og síðan á viftunum. Eftir stutta og snarpa samræðu við þjóninn færði hann okkur chapati sem er flatbrauð og wadai sem eru djúpsteiktar hringlaga kökur úr kartöfludeigi. Með þessu fylgdi himnesk kókossósa, raita sem er jógúrtsósa og curd sem er ystingur.

Það er enginn leið að komast undan umferðinni á Indlandi. Maður er í henni miðri. Oftast gengur hún hratt fyrir sig og ökutækið hlykkjast eins og ormur á milli hinna ökutækjanna. Stundum fer umferðin hinsvegar hægt. Þá hafa myndast hnútar þar sem ættu kannski að vera hringtorg eða allt er stopp við lestarteinana. Nökkvi segir úr aftursætinu að það gildi engar umferðareglur á Indlandi. Um þetta myndast samræður milli áttmenninganna í bílnum og niðurstaðan er sú að það gilda mjög skýrar reglur í umferðinni á Indlandi. Maður þarf bara að kunna þær og fara eftir þeim.

Í umferðinni á Indlandi eru sex aðalpersónur: 1) gangandi vegfarendur 2) átórikksjó eða vélknúin þríhjól 3) mótórhjól oftast reiðandi einhvern eða einhverja farþega 4) venjulegir fólksbílar og borgarjeppar 5) stórir og þunglamalegir vöruflutningabílar og strætóar 6) húsdýr.

Aftan á mörgum ökutækjum stendur: sound horn sem er eiginlega ósk um að bílflautan sé notuð í þeim tilgangi að liðka fyrir umferð. Öll ökutæki sækja í það að vera á miðri vinstri akrein þangað til annað ökutæki nálgast og vill komast fram úr. Þá víkur það jafnt og örugglega til hliðar eftir að bílflautan hefur verið þeytt.

Rennslið í umferðinni er stöðugt. Það er ekkert um ástæðulaust hik eða stopp. Þegar gangandi vegfarandi, þríhjól og jeppi mætast á sama punktinum hreyfa allir sig áfram þangað til einhver þessara þriggja fær forgang. Það er stöðug hreyfing á öllu ekki ósvipað því og þegar maurarnir hafa fundið dauða flugu á svefnherbergisgólfinu.

Jón

MVI_4860.AVI

Kanyakumari heitir syðsti oddi Indlands og þangað fórum við í dag. Einmitt þennan sama dag fyrir 5 árum kom hin hljóðláta flóðbylgja Tsunami æðandi þegjandi og hljóðalaust og sundraði lífi milljóna manna. Í dag var það bara minningin sem rótaði huga mannanna. Veiðimenn sátu við spil hjá bátunum og netahrúgunum og þúsundir ferðamanna biðu eftir ferjunni en við létum okkur nægja útsýnið og stemminguna sem var hljóð.

Á leiðinni suðureftir taldi Vala 99 geitur, 69 nautgripi og 16 hænur. Hundar voru ótaldir eins og bananatrén, hrísgrjónaakrarnir,  fögur fjöllin og hið ólýsanlega fjölskrúðuga mannlíf sem er allsstaðar og allt um kring hvert andartak! Það var gott að koma aftur heim á vinalega litla hótelið okkar og bráðum koma hér myndir af ævintýrum dagsins. Lífið er yndislegt!

Alda

Við fórum úr gististað okkar til þess að láta sérsauma föt handa okkur hjá góðum klæðskera. Eftir það fórum við  í fallegan vita og var Nökkvi voðalega lofthræddur, en annars voru allir að dást yfir fallegheitunum á þessari gömlu hippaströnd úr vitanum. Þetta var frábært fallegt útsýni og maður gat séð allt, maður sá oná öll risastóru húsin. Vitinn er svona 35 metra hár en mér sýnist hann vera alveg 70 metrar. Skemmtilegur dagur og er gott að enda hann með því að fara á notalegan veitingastað og borða góðan mat.

kveðja Nökkvi

Jóladagsmorgunn í Kovalam. Vöknuðum snemma eins og aðra daga. Slökktum á loftkælingunni í nótt. Kveiktum á loftviftunni. Úti á verönd er þægilegur hiti. Sólin ekki komin fyllilega á loft. Skýjað en ekki rakt. Fötin liggja þægilega að líkamanum. Engin þvöl eða sveitt líðan. Hér göngum við um berfætt eða í töflum. Stuttbuxum eða náttbuxum í bol eða þunnri skyrtu.
Við dveljum á gistiheimili sem liggur í þröngri og brattri brekku að klettótri ströndinni. Hús við hús. Bíll við bíl. Þvottur á þökum. Kókospálmatré í görðum. Blómapottar á veröndum. Bílflaut og köll í fólki. Bakgarðar fullir af gróðri og sumir blandaðir rusli. Mjóir og stundum örmjóir stígar á milli húsanna með háum hlöðnum og grónum veggjum. Á einni göngu okkar í myrkri upplýstu af einni ljósapera gengum við fram á iðandi svartan snák. Hann var jafn hræddur við okkur og við hann. Við köllum svona stíga einu nafni Drakúlastræti.
Aðfangadagskvöld var ánægjulegt og öðruvísi. Matardiskarnir voru bananalauf og maturinn af allt öðru tagi en við erum vön heima. Grillaður túnfiskur og túnfiskur í karrýsósu þar sem uppistaðan var kókosmjólk og tamarind. Krydd sem ég hef lítið notað. Þá voru borin á borð suður-indversk hrísgrjón og grænt dal sem er linsubaunaréttur. Sterkir grænmetisréttir fylgdu með í litlum skömmtum. Annar var grænn en hinn ljósbrúnn. Férskir og sólmiklir tómatar ásamt gúrkum og gulrótum í saltlegi fylgdu með. Á eftir þessu var borðað ferskt ávaxtasalat og litlir pakkar opnaðir.

Jólasólhlíf

Það er aðfangadags morgunn á Vitaströndinni í Kovalam og jólasólhlífin kemur í stað jólatrésins. Öldurnar koma hver af annarri utan af hafi og vilja leika. Við leigjum okkur bekki til að liggja á og bretti til að sigla ölduna. Svo gleypum við stundum sjó. Indverjar selja okkur ávexti og vatn og sumir þeirra koma af hafi á litlum eintrjáningum með stóra sverðfiska. Krákurnar syngja jólalögin allt í kringum okkur og Vala tekur undir í Nú er Gunna á nýju skónum. Hér er allt á iði bæði mannfólk og maurar. Við ætlum í leiðangur að kaupa litlar jólagjafir sem við gefum hvert öðru í kvöld. Þá verður líka snæddur sameiginlegur jólakvöldverður á hótelinu okkar og jólalögin sungin.

Indversk strönd á Þorlákssmessu

Nú sitjum við með “fresh lime sode, sweet, not salty” á netkaffinu í Kovalam. Við tókum í gamni mynd með tölvunni, og sínum hana hérna. Á ströndinni liggja túristarnir á leigubekkjum, með leigusólhlífar og fara stundum út í sjó á leigu-búk-brettum.

Þeim fjölgar ört þessar mínúturnar, nú er sólin að renna úr hádegisstað og verður bærilegri fyrir vikið. Ávaxtasölukonurnar ganga á milli leigubekkjanna og bjóða ananas á góðu verði, sumar á tvöföldu-góðu verði og allir brosa.

Nökkvi og Völundur

Smá sólar pása hjá mér.sit á annarri hæð í kaffistað, á svölum.Helmingurinn af liðinu buslar í öldunum og það er sko ÆÐI, maður getur látið þær fleyta sér af stað og það eru engar tvær eins. Sé litla rauða sundbolinn á háhesti á stóra bróður, það hlýtur líka að vera ÆÐI. Amma er í uppáhaldsstellingunni sinni, sólbaðsstellingunni og les Agöthu, það er komin kókoshneta á borðið með appelsínu í og röri…